White Lies. Nog steeds op zoek…

Het leugentje om bestwil van het Britse trio gaat al een dikke zes jaar mee. De derde worp van White Lies, ‘Big TV’, start met de titeltrack en is verwant aan het oudere werk van Tears for Fears. De gedrevenheid waarmee ‘There goes our love again’ naar het einde dendert, contrasteert met het meer ingetogen ‘First Time Caller’. Ondanks de nadrukkelijke aanwezigheid van keyboards en strijkers op ‘Getting Even’, blijft de muziek met twee voeten verankerd in gitaar getinte indie rock. ‘Mother Tongue’ en ‘Be Your Man’ scheuren en rocken stevig door, alleen heb je het allemaal wel al eens gehoord. Halfweg zakt ‘Big TV’ wat in en de instrumentale interludes tussen de songs zijn – wat ons betreft – behoorlijk overbodig. ‘Heaven wait’ is schatplichtig aan ‘Atmospehere’ van Joy Division, maar houdt zich in vergelijking met die monumentale song, behoorlijk stand. De upbeat drum aan het begin van ‘Goldmine’ mondt uit in een stevige finale die langzaam uitdooft. ‘Big TV’ is wisselvallig en zelfs na drie cd’s ontberen frontman Harry McVeigh en zijn kompanen een eigen, uniek geluid. Leuk weetje: de cd-hoes werd gemaakt door de Amerikaanse schilder Michael Kagan en maakt deel uit van een reeks over de ruimte. (Henk Malyster)

Uitgegeven bij Universal Music

white_lies_hoes

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s