De tranen van Robby Longo

 “Ik kreeg tranen in de ogen toen ik de cd voor het eerst beluisterde,” mijmert Robby Longo toen we met hem een babbel hadden rond zijn debuut ‘Country Man’. “Ik kon maar niet geloven dat we in zo’n korte periode zoiets moois konden maken.” Robby eindigde inderdaad pas enkele maanden geleden als tweede in The Voice van Vlaanderen en sinds vrijdag ligt zijn eerste plaat al in de winkel. Het zijn veertien klassieke country songs geworden van onder meer John Denver en CCR. Op de schijf zal je geen duet vinden met zijn The Voice-coach Natalia want de platenmaatschappij Universal Music gelooft in de dertiger en wil dan ook dat alle aandacht naar Robby Longo zelf gaat.

Natalia zakte af naar Bobbejaanland om de eerste 'Country Man' aan Robby te overhandigen.

Natalia zakte af naar Bobbejaanland om de eerste ‘Country Man’ aan Robby te overhandigen.

 Heb je nog veel contact met Natalia?

Als we elkaar tegen het lijf lopen op een optreden dan slaan we wel een babbeltje, ja.

Geen plannen voor een duet? Je kon perfect iets van Johnny Cash en June Carter meepikken op je debuut.

Is niet ter sprake gekomen. De focus lag echt op de 14 klassiekers die ik wilde zingen.

 Is jouw leven overhoop gehaald door The Voice? Is er een duidelijk verschil tussen de periode voor The Voice en nu?

 Een agenda. Ik heb veel meer afspraken. Ik werk nog full-time in het transportbedrijf Gheys in Mol en. Niet als trucker maar als mechanicus, in het onderhoud van het wagenpark. Ik zit in een ploegenstelsel maar heb meestal de dagshift. Als ik echter ’s morgens moet zingen, op radio bijvoorbeeld, dan werk ik ‘de avond’. Ik probeer zo flexibel mogelijk te zijn naar mijn baas toe, en vice versa. Het is een beetje geven en nemen.

 Dus nu heb je een dagje verlof moeten nemen om je cd voor te stellen aan de pers?

 En ik mag blij zijn dat ik er eentje kreeg want het is superdruk op het werk (lacht)

 Waarom blijf je werken?

 Ik gok niet graag. Als je op één paard gokt en het struikelt…  Het is nu wel superdruk maar ik kan het bolwerken. Dit is genieten. Alles is plezant. Optreden, zingen, voor televisie werken,….

 Zijn er ook zaken in de showbizz waar je je aan ergert?

 Het wachten. Soms moet je uren op voorhand op een event zijn. Dan vraag ik me dan toch wel af ‘moet dit nu echt?’. Maar kom, ik heb in het leger gezeten, daar moet je een hele dag wachten.

 Op je debuut ‘Country Man’ breng je 14 covers. Schrijf je ook eigen songs?

 Geen tijd man (lacht). Ik heb wel ideeën en er zijn wel flarden tekst die ik leuk vind, maar ik schrijf die niet op en daags nadien ben je die dan vergeten. Ik zal er eens werk moeten van maken. Dat is voor mij als artiest toch wel een doel op zich, eigen materiaal zingen. Je eigen songs voor publiek brengen.

 Zal je die dan ook ‘live on tape’ brengen zoals je nu her en der in Vlaanderen optreedt of zijn er plannen om met een live band op te treden?

We starten nu met een band en voortaan zal je me dus ook met live band kunnen boeken.

 Wie is hierbij je grote voorbeeld?

Er zijn er zoveel maar Garth Brooks springt er voor mij toch bovenuit. (Robby’ sluit zijn debuut af met ‘If Tomorrow Never Comes’ van Garth Brooks, ook gekend in de versie van Ronan Keating, mlt).

Noot: je weet hoe dat gaat in de zomervakantie. Week acht . De inspiratie om de schoolgaande jeugd bezig te houden raakt op. Jeugd- en sportkampen liggen achter Gastreporter Juul bij  Robby 'Country Man' Longo.de rug en je krijgt ‘hangjongeren’ in huis. Ze slepen zich van de zetel naar de tablet, en van de televisie naar de videogame om uiteindelijk weer in de zetel te hangen. Verveling loert constant om de hoek. ‘Dus meneer wil journalist worden,’ zeg ik. ‘Kom dan woensdag maar mee naar Bobbejaanland waar Robby zijn debuutalbum voorstelt. Jij mag de vragen opstellen.’ Het blijft links van mij verdacht stil tijdens de babbel met de Country Man tot dat moment dat ik de dertienjarige reporter (foto rechts) aankijk en teken doe dat hij aan zet is:

Waarom draag je een cowboyhoed?

 Die draag ik al sinds mijn vijftiende. Ik ben toen acht weken gaan werken op een ranch in Idaho, in Amerika. Daar heb ik ook country ontdekt. Ik heb er een cowboyhoed gekocht en sindsdien heb ik er al redelijk wat versleten. Ik koop ze meestal in Idaho, ik ben er al acht of negen keer op bezoek geweest. Ik heb zelfs al een eigen privé op de ranch. Ja, die hoed is een intussen deel van mij. Ik ben een échte Country Man. Geef mij maar de boerenbuiten, ik hou niet van ’t stad.

 Om met de woorden van Robby te besluiten: When I close my eyes and listen to his cd, I’ll be at the place where I like to be, wild and free, because a country man that’s me.

 (Lieven & Juul Mathys/foto mlt)

http://www.robbylongo.be

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s