Je kan veel doen met twee linkerhanden

Heb je dat ook soms? Dat je meegesleurd wordt in je eigen enthousiasme? Alle rede overboord, gewoon ervoor gaan?

Ik had dat een aantal maanden geleden toen ik verspreid over onze woonwijk tal van hopen takken zag liggen. De groendienst had de Japanse kerselaars gesnoeid. Jawel, onze straat is één week per jaar de mooiste straat van Vlaanderen. Geen Rus te bespeuren.

De mooiste straat van Vlaanderen.

De mooiste straat van Vlaanderen.

Tot het een keer goed waait. Dan kruipt het roze gebloemte overal waar het niet dwarrelen kan. Maar dat hebben we ervoor over, voor die ene week.

Maar terug naar de takken. Ik zag het zo voor mij: een muur van takken achteraan onze tuin. Een stukje stadsnatuur recycleren. Een hoekje chaos in de stadstuin. Een paradijs van zangvogels, egeltjes en ander gedierte op tien vierkante meter. Maar als brave  burger belde ik eerst even naar de stadsdiensten met de vriendelijke vraag of ik dat groenafval mocht gebruiken en enkele minuten later was ik al onderweg met de eerste lading op mijn kruiwagen. Zo bleef ik een hele namiddag takken aanvoeren. Mijn tuin zag er al gauw uit als het groene hoekje van een containerpark. Vrouwlief ziet me trekken en sleuren aan takken en zwijgt. Ze ziet de verbeten blik. Een man met een plan. Die stoor je niet. Die breng je niet op andere gedachten. Zou mevrouw De Wever dat ook denken als ze haar Bart op de ochtend van de blijde intrede zijn das met leeuwtjes ziet stroppen?

Wat je zelf doet, doe je beter, prent ik me in bij het creëren van de omheining.  Een weekendje later is de creatie af. Trots. Dat voel ik. Enkele maanden later –deze week- ziet mijn vrouw me weer trekken en sleuren aan de takken. De NV Afbraakwerken Mathys in actie. De omheining was al bij al toch maar krakkemikkig. Wie zich naar de achterkant van de tuin begaf, deed dat op risico van het verlies van een oog of een ferme vleeswonde door uitstekende takken. Alles weg en de dikste takken gebruiken als natuurbuffer tussen de fietsen en de ‘pelouse’. Een rijtje boomschors uit de Gamma pronkt nu in de hoek van de tuin. Strak. Geen chaos. En deze week heb ik ’s avonds twee egeltjes van het kattenvoer zien peuzelen. Zonde van al die uren trekken en sleuren zou je dan kunnen denken. Maar nee hoor, dat gevoel jezelf te verliezen in je enthousiasme, dat is onbetaalbaar. Een beetje zoals een hobby, maar dan voor enkele uren.  Als een mens een doel voor ogen heeft, dan kan hij alles aan. Zelfs met twee linkerhanden.

(Lieven Mathys)

Het begint met een muur en wat Bekaert-draad.

Het begint met een muur en wat Bekaert-draad.

Het idee. Takken aanvoeren. Véél takken.

Het idee krijgt vorm. Nu takken aanvoeren. Véél takken.

Takken omtoveren tot een omheining.

Takken omtoveren tot een omheining.

Fantasietje onderweg.

Fantasietje tussendoor.

Maanden later. Takken weg. Dikke takken de grond in. Een mens moet iets doen met zijn vrije tijd...

Maanden later. Takken weg. Dikke takken de grond in. Een mens moet iets doen met zijn vrije tijd…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s