Een klopjacht met een hoekje af

elanddd

Een Scandinavische thriller met een zelfrelativerende titel, ferme bloedspatten op de cover en een intro waarbij je de dood haast kan ruiken.

‘Credo quia absurdum’, staat te lezen op de openingspagina van De Lachende Eland. ‘Ik geloof omdat het absurd is.’ Voor dit heerlijk vlotte debuut van de Noorse auteur Stan Treland heb ik met plezier mijn slaap gelaten. Een shuttlebus op weg naar de luchthaven van Oslo ontploft en alle inzittenden, waaronder vier Vlamingen, liggen in stukjes verspreid over het wegdek. Een ongeval, besluit de Noorse politie, maar daar denken Kjerstin Andersen en Ruben De Jongh anders over. Zij is een Noorse politieagente die door haar doorgedreven giswerk op non-actief is gezet, hij een gefrustreerde Antwerpse journalist met een grote honger naar een comeback verhaal. Ze kruisen elkaars pad in Oslo en zetten samen hun tanden in de zaak. Wat volgt is een geïmproviseerde speurtocht vol drank en sigaretten, koelbloedig geweld, seksuele spanning, vette zalm en complexe complottheorieën, met scènes afwisselend in Oslo en in Antwerpen. Als lezer zie je de aap al vrij vroeg uit de mouw komen maar ach, it’s the journey, not the destination. Een memorabel fragment is het bezoek van Kjerstin aan de Belgische ambassade in Osloin enkele minuten tijd heeft ze onder lichte dwang Jacques Brel aanhoord, tomate crevettes geproefd en koning Filip leren kennen. Op de een of andere manier geloof je dat het preciés zo gegaan zou zijn. En de eland? Die stond erbij en keek ernaar … (Tine Hemeryck)
De Lachende Eland, Stan Treland, Uitgeverij Manteau

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s