De filmpoëzie van Caroline Strubbe

De tweede langspeelfilm van Caroline Strubbe is een vervolg op ‘Lost Persons Area’. In ‘I am the same, I am another’ toont ze de letterlijke en innerlijke reis die een man en een meisje noodgedwongen samen ondernemen. Filmpoëzie die een inspanning van de kijker vraagt maar de moeite is om te ontdekken. De Zondag sprak met de filmmaakster.

Autosave-File vom d-lab2/3 der AgfaPhoto GmbH

De dertienjarige Kimke Desart is verbluffend als het meisje Tess. Hoe begeleidde je haar?
Ik heb weinig moeten dirigeren. Voor zo’n film is de casting belangrijk. Wat vertelt een gezicht in een neutraal beeld? Kimke heeft iets mysterieus, iets ingetogen.  In het leven is ze heel anders. Ze praat heel veel, speelt graag, doet soms gek. Maar ze is ook heel intelligent en weet wat ‘tristesse’ is en kan dat uitbeelden.

 De film bevat weinig dialoog en suggereert veel door beelden. Dat vraagt waarschijnlijk veel voorbereiding en overleg vooraf?
Een van de intenties was om de film zo suggestief mogelijk te maken zodat iedereen kan beslissen welk verhaal hij of zij wil volgen. Sommigen voelen mee met de kleine Tess, anderen met de man Szabolcs. Ik heb samen met de acteurs en met  mijn cameraman David Williamson, op voorhand veel overlegd en gecommuniceerd. Op de set laat ik veel ruimte om de dingen te laten gebeuren. Weinig cameramannen willen zo werken. Ze hebben liever een afgelijnde structuur. Kimke begon bijvoorbeeld spontaan met een gordijn te spelen. David heeft dat meteen gefilmd. Hij kan op een snelle manier een esthetisch beeld vastleggen.

De emotionele spanning valt te snijden tussen Tess en Szabolcs. Ik heb de indruk dat kinderen emoties snel op zichzelf gaan betrekken?
Dat is heel juist. Vaak wordt gezegd dat ouders zich verantwoordelijk voelen voor het geluk van hun kinderen. Maar kinderen voelen zich evenzeer verantwoordelijk. Dat is herkenbaar voor mij. Ik heb deze film gemaakt om dat gevoel te kunnen plaatsen.

Is dat gelukt?
Ik ben alleszins verlost van de frustratie om te willen zoeken. De dingen zijn zoals ze zijn. Ouders hebben ook hun limieten in het uitdrukken van hun emoties. Daar hebben ze recht op terwijl je als kind daar heel vaak kwaad om bent. Als je kinderen hebt, komt de omkering.

Er zit in de film een mooie strandscène waarbij Tess en Szabolcs ’s nachts oesters rapen…
Ah, de oesters… De eerste keer was er een stroompanne en tijdens de tweede opname zakten we weg in veertig centimeter modder. We hebben de oesters zelf moeten leggen en in het donker was het voor de acteurs heel moeilijk om ze te vinden. We hadden op voorhand niks gerepeteerd dus David wist ook niet welke richting de acteurs uitgingen. Dan krijg je situaties waarbij de hele ploeg achter de acteurs aanloopt tot je plots merkt dat er iemand van de crew in beeld staat. (lacht) Met zo’n film moet je de actie klein houden en dan bestaat het gevaar dat je gaandeweg in een scène teveel wil uitpakken. Dat kon echter niet. Daarom was die oesterscene een opluchting voor iedereen. Eindelijk actie!

(Henk Malyster)

‘I am the same, I am another’ is nu te zien de bioscoop.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s