Balanceren tussen gruwel en gratie

pageee1845. De jonge onderzoeker Eliot Saxby is door een rijke herenclub ingehuurd om te bewijzen dat de reuzenalk, een grote zeevogel die niet kan vliegen, wel degelijk is uitgestorven. Met een schetsboek in de aanslag scheept hij in op de Amethyst, het zeilschip van de excentrieke kapitein Sykes dat koers zet naar de Noordelijke IJszee. Zijn enthousiasme slinkt zienderogen als blijkt dat het avontuur op zee veel minder sereen verloopt dan hij zich had voorgesteld. Vogels worden uit de lucht geschoten, zeehonden met pikhaken neergestoken, walrussen murw geslagen en onthoofd, walvissen met kogels doorzeefd. Het hele schip ruikt naar de dood, iets wat de naturalistische Eliot niet had zien aankomen. En ik al evenmin! Toch lees je verder, want je kan niet mee naar het einde van de wereld varen zonder er ook de pracht van in te zien. Tussen alle gruwel zit een enorme schoonheid verscholen: de kracht van de zee, het leven aan boord van het schip, de onmetelijke vergezichten. Auteur Jeremy Page weet het met zo’n verbluffende zin voor detail te omschrijven dat je de golven voelt opspatten en de mast hoort kraken terwijl je leest. En dan is er nog Eliot, die blijft volharden dat het ware kenmerk van een man niet is dat hij kan doden, maar kan redden. Hij ziet het als zijn taak om te redden wat er nog te redden valt: de terdoodveroordeelde dieren, de zieke vrouw aan boord en ook zichzelf. Alleen is (uit)sterven net iets minder onderhandelbaar dan hij dacht… (TH)

Jeremy Page, De verzamelaar van verloren goed, uitg. Nieuw Amsterdam

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s