abc van de politiek: dream

Op 25 mei 2014 moeten we naar het stemhokje voor de Moeder aller Verkiezingen. De komende maanden zal je allerhande dure termen naar het hoofd geslingerd krijgen. De Zondag helpt je door de bagger heen. Onze politiek journalist Paul Cobbaert laat wekelijks zijn licht schijnen op de politiek van ons Belgenland. Letter per letter. Van A tot Z.

Dream

Het is een jaar geleden. Maandenlang aandringen, en dan heb ik hem eindelijk te strikken. Hij doet het niet graag, interviews geven aan Nederlandstalige media. Bang voor zijn gebrekkige taalkennis? Bang dat zijn aureool doorprikt wordt? Ik weet het niet. Ik heb afspraak bij de man thuis. Hartje Bergen. Mons. Ik geniet een hartelijk welkom. Net geen warme knuffel. Was ik geen persmuskiet, dan kreeg ik die zeker wel. Ik zie een flamboyante én innemende man. Emanatie van Italiaanse charme. Of Waalse charme. Verliefd op zichzelf, dat ook. Mijn blik valt op een canvas aan de muur. “Als u aan uw imago in Vlaanderen wil werken, moet u dat kostuum meer bovenhalen: Vlamingen houden ervan als hoge pieten zich gedragen als gewone mensen”, zeg ik hem. Hij gniffelt. “Ah, les Flamands, les Flamands.” Het doek toont mijn gastheer in monokini, het hoofd kletsnat na een duik in het zwembad. Het heeft wel iets moois, dat narcisme. De woonkamer is strak aangekleed, warm rood, naar de kleur van zijn politieke idealen. Koffie en pralines staan op tafel. Zelf snoept hij niet. Zijn fysieke présence is hem te veel waard. Ook al is hij er 62.
Het wordt een interview zonder taboes. Nooit antwoordt hij impulsief. Of toch, één keer: als ik hem vraag of N-VA een gevaarlijke partij is. “Oui! Très dangereux!” O wee, zij die aan zijn land willen raken. Dat land dat hem alles gegeven heeft, in de eerste plaats een toekomst. Voor mij zit de 49e premier van België, de eerste van allochtone afkomst. De eerste homoseksuele ook, dat terzijde. Hij is de jongste zoon in een arm Italiaans mijnwerkersgezin dat na de Tweede Wereldoorlog naar België vlucht. Als zijn vader sterft, is hij amper één jaar oud. Enkele van zijn broers moeten naar een weeshuis. Dat zal hem voor de rest van zijn leven tekenen.
Elio Di Rupo symboliseert de Belgian Dream, het ideaalbeeld dat eenieder die hét wil, de top kan bereiken in onze samenleving. Het is weinig landen gegeven, volgens kenners zelfs Amerika niet meer, de bakermat van de Dream. Laat ons fier zijn, en die Dream koesteren. Dat mág. Wars van elke politieke voorkeur.

(Paul Cobbaert)

Twitter mee: #ABCpol & #dezondag

foto belga

foto belga

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s