ABC van de Politiek: Geitewollensokken

Op 25 mei 2014 moeten we naar het stemhokje voor de Moeder aller Verkiezingen. De komende maanden zal je allerhande dure termen naar het hoofd geslingerd krijgen. De Zondag helpt je door de bagger heen. Onze politiek journalist Paul Cobbaert laat wekelijks zijn licht schijnen op de politiek van ons Belgenland. Letter per letter. Van A tot Z.

Ze horen het niet graag, die bijnaam. Het is een mythe, zeggen ze. Maar mooie mythes zijn er om in stand te houden, toch? Groen: de partij van de idealistische, naïeve wereldvreemden, de partij van de geitenwollensokken. Het beeld is ook fout. Vandaag toch. Vroeger niet. De generatie Jos Geysels (neen, niet die van tv), Vera Dua, Mieke Vogels en Magda Aelvoet, dát was de generatie van de geitenwollensokken. Al ontkennen ook die. “Ik heb Vera Dua en Mieke Vogels nooit in geitenwollensokken gezien”, foetert Geysels, toendertijd chef politiek van de partij. Niet met ons, hé Jos. Straks maak je ons nog wijs dat Aelvoet en co in hotpants rond huppelden. Als dat het geval was, dan hadden de wellustige boeren hen in 2003 geen electorale mokerslag toegediend. Neen, serieus. Het geitenwollensokken-gehalte gaat niet zozeer over de klederdracht. De groene partij van toen, Agalev, die wilde de samenleving wakker schudden, een geweten schoppen. Die partij was niet geïnteresseerd in regeren, en werd daarom ook afgestraft na haar eerste regeringsdeelname. En niet alleen door de boeren. De partij was meer bezig met symboliek dan met praktijk. Ik noem dát het geitenwollensokken-gehalte. Een democratie heeft dat trouwens nodig, zo’n zweeppartij.

Het kan verkeren, zei Bredero vier eeuwen geleden al. De groene partij van vandaag is in weinig te vergelijken met Agalev. Regeren is niet langer een vies woord. De personencultus staat niet langer haaks op de partijcultuur. Een maatpak mag, en graag zelfs. Als spring-in-‘t-veld Kristof Calvo weeral eens het parlementaire podium beklimt, dan zijn de aloude groene basisprincipes van soberheid en stilte ver weg. De kiezer smaakt het wel, die metamorfose. Flirtte Agalev tien jaar geleden met de kiesdrempel, én met haar voortbestaan, dan mikt Groen straks op tien procent van de kiezers, en is de partij misschien incontournable voor een coalitie zonder N-VA.

Groen is nu een partij van doeners, niet langer een partij van dromers. Ze verliest hiermee haar geitenwollensokken-gehalte, maar ook een deel van haar charme …

 (Paul Cobbaert)

 Twitter mee: #ABCpol & #dezondag

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s