Dilemma’s en schuldgevoel in ‘Papers, Please’

Als een game spelen aanvoelt als werk, dan heb je als ontwikkelaar iets serieus fout gedaan. Toch durft Lucas Pope het aan om routineus bureauwerk als uitgangspunt voor zijn ‘Papers, Please’ te kiezen.

Papers_Please_-_Title_Logo

‘Papers, Please’ kan je best omschrijven als een werksimulator. Je bent inspecteur bij de grenscontrole van het fictieve Oostblokland Arstotzka, in het begin van de jaren 80. Na een lange oorlog gaan de deuren weer open, en zijn er honderden immigranten die binnen willen. Glory to Arstotzka!

Als loonslaaf moet jij die immigranten binnenlaten, of de deur wijzen. Je moet daarvoor regels volgen die in het begin kinderlijk eenvoudig zijn, maar na enkele terreuraanslagen verstrengen. Al snel moet je een halve papierwinkel controleren, voor je iemand kunt binnenlaten. Je moet dus op steeds meer mogelijke fouten gaan letten. Zijn de documenten geldig? Is er geen vervalsing aan de gang? Klopt de paspoortcode op ieder document? Zoniet, kan je de vluchteling toegang weigeren of zelfs arresteren. Je kan hierbij echter niét rustig je tijd nemen. In een werkdag moet je zeker meer dan tien mensen gecontroleerd hebben om een deftig dagloon te krijgen. Je gezin mag immers niet verhongeren of kou lijden (ja, ook dat nog.)

k8ENIYe

Je moet op zoek gaan naar fouten of tegenstrijdigheden, zoals uiterlijke verschillen.

Je kweekt dus na enkele dagen een hoog stempelritme, maar je moet volgens de regels van oh glorious Arstotzka blijven handelen. Bij een derde fout komt er een papiertje uit de printer gerold – dat knarsende geluid! – met ‘PROTOCOL VIOLATED, PENALTY ASSESSED – 5 CREDITS’. Yikes! Op het einde van de dag blijkt dat je net geen geld over hebt om je zoon een griepvaccin te geven. Glory to Arstotzka, great nation!

Accuraat en snel zijn om je gezin te onderhouden, is maar één kant van de medaille. Na enkele dagen komt ook het ethische aspect van grenscontrole om de hoek kijken. Wat doe je als een man de juiste documenten heeft om binnen te komen, maar zijn vrouw een toegangsbewijs ontbreekt? Riskeer je de boete en minder loon, of laat je haar binnen? Een te grote laxheid leidt zonder twijfel tot een vroege game over, want die boetes kunnen zich blijven opstapelen.

ibeOtmofwrsv4a

Als je een verschil in gewicht opmerkt, kan je overgaan tot een bodyscan. Dat ass!

Maar nu en dan iemand doorlaten om je geweten te sussen, kan zeker geen kwaad… als je verder een foutloos parcours aflegt. De dilemma’s stapelen zich dus op. Wanneer je ook de kans krijgt om een verzetbeweging te steunen, is de verleiding groot om je middelvinger naar de glorie van Arstotzka op te steken. Zo wordt niet alleen het bureaucratisch kluwen in ‘Papers, Please’ complexer, maar krijgt je morele kompas het ook zwaar te verduren. Het is geen verrassing dat deze game 20 (!) eindes kent, gezien je zoveel kanten op kunt.

Je acties in de game blijven nazinderen, en dat is opmerkelijk in een werksimulator waar je enkel paspoorten en werkbewijzen bekijkt. Zoveel games proberen om de speler met gewichtige keuzes te confronteren, zoveel games falen. Lucas Pope probeert het met een hoop papier… en slaagt erin. Hij levert bovendien één van de origineelste games in jaren af. Glory to Arstotzka! (Bram Ryckaert)

De theme song gaat snel door je hoofd spoken:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s