abc van de politiek: leve belgië

Op 25 mei 2014 moeten we naar het stemhokje voor de Moeder aller Verkiezingen. De komende maanden zal je allerhande dure termen naar het hoofd geslingerd krijgen. De Zondag helpt je door de bagger heen. Onze politiek journalist Paul Cobbaert laat wekelijks zijn licht schijnen op de politiek van ons Belgenland. Letter per letter. Van A tot Z.

Leve België, het is de laatste zin van de historische afscheidsrede van Koning Albert II, de zesde koning der Belgen. Hij gaf in juli vorig jaar de fakkel door aan zijn zoon Filip. Die troonsafstand was een unicum in de geschiedenis van ons land. Nooit eerder is een monarch vrijwillig opgestapt. België is van bij zijn ontstaan een parlementaire monarchie. De koning is het staatshoofd, maar heeft in de praktijk weinig macht. Zijn functie is wel onderwerp van politiek debat. Vooral in Vlaanderen. Er zijn partijen die hem élke politieke taak willen afsnoepen. Een strak ceremonieel keurslijf is dan wat overblijft: een koning die lintjes knipt. In Franstalig België wordt dat debat minder gevoerd. Veel Walen zien de monarchie als de behoeder van het land, en willen na de dotatiehervorming niet nogmaals tegen de schenen van de teergevoelige Filip schoppen. Ik zou het ook jammer vinden mocht de koning helemaal van het toneel verdwijnen. Niet dat ik een royalist ben, verre van. Toch vind ik het iets hebben, die mystieke sfeer die boven een koningshuis hangt. Neem de regeringsvorming. De koning die de winnaars en de verliezers van de verkiezingen ontvangt. Een horde fotografen aan de toegangspoorten van het Paleis. Historische beelden. En dan dat colloque singulier: de inhoud van een gesprek met de koning blijft geheim. Al die babbelgrage politici die niets mogen lossen. Wat nostalgie naar lang vervlogen tijden kan geen kwaad, toch? Zoals ook het aanduiden van baronnen en ridders. Zonder Koning Albert II, geen barones Mia Doornaert. En wie had die willen missen? Of het schenken van gratie, een exclusief recht van de koning. Dat genaderecht herinnert er ons aan dat de mens niet onfeilbaar is, zelfs een rechter niet. En ten slotte, de ondertekening van wetten. Koning Boudewijn die de abortuswet weigert te signeren. Het land op zijn kop. Over het koningshuis wordt graag gepraat: aan de toog, aan de kaarttafel, op familiefeesten, tot in de gangen van het parlement. Ik vind het best gezellig. Laat dat zo. Een president kost minstens evenveel, en biedt minder stof tot plezier. Niet?

(Paul Cobbaert)

Twitter mee via #dezondag & #ABCpol

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s