ABC VAN DE POLITIEK: ONBEKEND

Op 25 mei 2014 moeten we naar het stemhokje voor de Moeder aller Verkiezingen. De komende maanden zal je allerhande dure termen naar het hoofd geslingerd krijgen. De Zondag helpt je door de bagger heen. Onze politiek journalist Paul Cobbaert laat wekelijks zijn licht schijnen op de politiek van ons Belgenland. Letter per letter. Van A tot Z.

Dé grote onbekende, dat is straks Europa. De verkiezing van het Europees parlement is zonder meer de lelijke stiefdochter van de moeder der verkiezingen. Althans, in de perceptie. Wie die europarlementsleden zijn, en wat die in Brussel uitspoken, dat zijn twee grote mysteries. Jammer. Want zij hebben meer impact op ons dagelijks leven dan hun Vlaamse en federale collega’s. Enerzijds door de domeinen die ze behandelen, zoals landbouw, milieu en consumentenzaken, niet vergeten dat nationale wetgeving veelal gewoon vertaling is van Europese wetgeving, anderzijds door de manier van werken. In Europa gelden de wetten van meerderheid en oppositie niet. In Vlaanderen en België moeten parlementsleden van de meerderheid hun mond houden, en bekrachtigen wat regering en partijen beslissen. Parlementsleden van de oppositie moeten per definitie tegen zijn, altijd, ook al zijn ze het eens. In Europa niet. Er is namelijk geen Europese regering. De parlementsleden moeten zelf voor elke maatregel die ze willen nemen, op zoek naar een meerderheid. Met telkens wisselende coalities tot gevolg. De ene keer stemmen christendemocraten met groenen, de andere keer met liberalen. Zie, de basis van de democratie.
Waarom de Europese Unie dan zo onbekend is? Onbemind máákt onbekend. Het Europese project heeft aan draagkracht verloren. Toen Duitsland en Frankrijk elkaar na de Tweede Wereldoorlog de hand reikten, geloofden de mensen in eeuwige vrede op het Oude Continent. Dat was hét draagvlak voor de eenmaking van Europa. Voor de huidige generatie die nooit het gekletter van wapens hoorde of zag, is dat perspectief onvoldoende. Die ziet de Unie als een emotieloze en logge instelling die geilt op cijfers, niet op mensen. Europa moet zichzelf weer uitvinden, weer een mooi verhaal aanbieden, wil het zijn voortbestaan verzekeren. Ook daar gaan deze verkiezingen over, in hoofdzaak zelfs. Er zijn drie strekkingen: de eurofielen die een verregaande politieke integratie willen, de anderseuropeanen die een sociaal Europa eisen, en de eurosceptici die de Unie willen ontmantelen. Nog langer zomaar aanmodderen is geen optie.

(Paul Cobbaert)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s