The Sore Losers, band zonder leider

Tip: koop de nieuwste van de Limburgse rockband The Sore Losers op vinyl. Dat is tegenwoordig tegelijk hip en hopeloos ouderwets maar zowel de muziek als het artwork verdienen deze frivoliteit. Zanger-gitarist Jan  Straetemans en gitarist Cedric Maes koesteren trouwens ook een voorliefde voor echte platen.

Sore_losers_TOON AERTS

De song ‘All my friends’ vat volgens mij jullie sound samen. Langzaam beginnen om dan te eindigen in groezelige gitaarrock.
Jan: Dat is wat er uitkomt als we samenspelen. We maken graag gebruik van dynamiek. Het is is vooral een kwestie van aanvoelen en loslaten.
Cedric: Soms dicteert het nummer de richting waar het naartoe moet. ‘All my friends’ was eigenlijk een rustig nummer tot onze drummer Alessio (Di Turi,nvdr) er helemaal voor ging. (lacht).

Jullie ritmesectie eist wel vaker de aandacht op. De drums klinken bijna als Led Zeppelin.
Jan: We hebben een heel goede ritmesectie met Alessio en Kevin (Maenen, nvdr). Voor de muziek die wij maken, is het belangrijk om een goede ‘groove’ erin te brengen. Zij creëren zo een goed platform voor de zang en de gitaren om het geheel in te kleuren.
Cedric: Ze zijn ons vangnet en kunnen tegelijk ook als een wilde stier tekeer gaan. Dan raken we opgeslorpt in die energie en dat maakt onze bijdrages ook intenser.

Jullie luisteren veel naar vinyl. Verklaart dat de retrosound op ‘Roslyn’?
Cedric: We zijn geen retroband maar we hebben veel voeling met de rock-‘n-roll uit de jaren ’50 en ’60. Dat zit in ons. Misschien blijft daar iets van hangen. Toen ik albums begon te kopen was er geen internet. De muziek die ik graag hoorde, was gewoon goedkoop op vinyl te krijgen. Daardoor heb ik nu een rijke platencollectie. We houden als groep ook heel van artwork. Een hoes en een album vormen een geheel. Ik koop nog altijd platen op basis van de hoes.

Sore_losers_hoes

‘Roslyn’ ligt nu in de winkels.

Vandaar de intrigerende tekening op jullie hoes. Wie heeft die gemaakt?
Jan: Rob Jones, een Amerikaanse artiest die voor The White Stripes en Jack White heeft ontworpen. Cedric heeft hem op een dag gemaild en tot onze verbazing antwoordde hij positief. We hebben hem carte blanche gegeven.
Cedric: Ik zie het als een kunstwerk. We zijn misschien rockers maar houden ook van schilderijen enzo. (lacht)

Favoriete schilders?
Jan: Ik ben helemaal geen kunstkenner. Ik kan niet met namen goochelen of ik volg niet specifiek iemand. Als er op Canvas een documentaire is over Luk Tuymans dan blijf ik wel geboeid kijken.
Cedric: Ik vind de popart van ‘sjarels’ als Frank Kozik en Coop te gek. (lacht)

Op ‘Drop your disguise’ zingt Jan: ‘we fight too hard to compromise’. Een geschikt motto voor The Sore Losers?
Jan: Misschien wel. We zullen nooit compromissen sluiten binnen de groep. Daarom nemen veel tijd om songs te schrijven. We brengen geen nummer uit als we er niet alle vier achter staan. Gelukkig zijn we als groep vrij onafhankelijk zodat we weinig rekening moeten houden met anderen.
Cedric: We hebben wel creatieve discussies. Alleen is er geen leider die de knoop doorhakt. Dat zou makkelijker zijn denk ik, maar het zou niet werken binnen deze groep.

(Tekst: Henk Malyster/Beeld: Toon Aerts)

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s