ABC VAN DE POLITIEK: TJEVEN

Op 25 mei 2014 moeten we naar het stemhokje voor de Moeder aller Verkiezingen. De komende maanden zal je allerhande dure termen naar het hoofd geslingerd krijgen. De Zondag helpt je door de bagger heen. Onze politiek journalist Paul Cobbaert laat wekelijks zijn licht schijnen op de politiek van ons Belgenland. Letter per letter. Van A tot Z.

BELGIUM HEVERLEE PRESS LUNCH RENEWAL CDV

Je kan ze vergelijken met FC De Kampioenen, Love Me Tender van Elvis, het Tigrameisje op de sigaretten, evergreens. Iets wat altijd was. Is. En altijd zal zijn. De tsjeven, de CD&V’ers. Een bijnaam met een pejoratieve bijklank. Opportunisten. Kazakkendraaiers. Vroeger toch. Nu niet meer. ‘I take it in honor’, vertrouwt Felix De Clerck, de hipste aller tsjeven, me toe. Het is een geuzennaam.

Dat ‘ze zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn’-gehalte is meteen de grote sterkte van de partij. Die zekerheid, de mensen hebben dat graag. Zeker in onzekere tijden. Koppel dat aan een aantal leiders met een aureool van betrouwbaarheid. Wouter Beke. Marianne Thyssen. Kris Peeters. Zij weten wel wat het beste is voor ons. Zij zullen geen domme dingen doen met ons geld. Het is geen toeval dat CD&V als enige van de traditionele partijen niet met knikkende knieën naar de stembus stapt. De kiezer zal de veilige middenweg wel weer vinden. Onderschat de rol van voorzitter Beke niet. Na het uiteenvallen van het kartel met N-VA heeft CD&V jaren met zichzelf in de knoop gelegen. Tot Beke het roer in handen nam, en zijn partij weer in het midden van het bed dropte, waar zij hoort te liggen.

Het is tegelijk ook een zwakte van de partij. Met CD&V geen radicale hervormingen. Maar ook geen wilde dromen. Geen pessimisme. Maar ook geen optimisme. Realisme. Niemand voor de borst stoten. Altijd op zoek naar een compromis. Het stoot mensen af. Nog een tweede kanttekening. Vlaams minister-president Kris Peeters. Hij moet opletten niet te veel ‘den duts’ uit te hangen. Bekvechten met Didier Reynders om wat aandacht van Aung San Suu Kyi. Smeken bij Obama om er toch maar bij te mogen zijn als die ons land bezoekt. Het overal uitschreeuwen dat hij even belangrijk is als premier Di Rupo, quod non. Een tsjeef hunkert niet naar aandacht. Een tsjeef bestuurt. Zonder zeveren, zonder commentaar. En liefst zonder camera’s. Voor ‘t wel van de mensen. Denk aan Martens, Dehaene, Van Rompuy. De grote staatshoofden zochten hén op om handjes te schudden. Tsjeven staan er op zichzelf. (Paul Cobbaert/foto belga)

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s