ABC VAN DE POLITIEK: UPLACE

Op 25 mei 2014 moeten we naar het stemhokje voor de Moeder aller Verkiezingen. De komende maanden zal je allerhande dure termen naar het hoofd geslingerd krijgen. De Zondag helpt je door de bagger heen. Onze politiek journalist Paul Cobbaert laat wekelijks zijn licht schijnen op de politiek van ons Belgenland. Letter per letter. Van A tot Z.

uplace

Uplace is het fameuze winkel- en ontspanningscomplex dat aan de viaduct van Vilvoorde zou moeten oprijzen. Zou moeten. Het ambitieuze project loopt al jaren vertraging op. Administratieve rompslomp, maar vooral politieke immobiliteit, stilstand. Uplace is één van de vele splijtzwammen van de Vlaamse regering: N-VA is voor, sp.a is tegen, CD&V weet het niet zo goed. Ik kon ook Oosterweel noemen. Of de onderwijshervorming. Dat immobilisme geldt evenzeer voor het federale niveau. BHV. Het pensioendebat. Uplace is, net als al die andere voorbeelden, symptoom van een dieperliggend probleem, van een politiek systeem dat tegen zijn grenzen aankijkt. In België moeten politieke partijen een coalitie vormen om te regeren, en dus compromissen sluiten, water in de wijn doen. Wij hebben geen ‘the winner takes it all’-traditie zoals Amerika. Tot de jaren zeventig waren twee partijen voldoende. Na de splitsing van de partijen in een Vlaamse en een Waalse tak verdubbelde dat aantal. Niet alleen numeriek, ook inhoudelijk. De Vlaamse en Franstalige socialisten bijvoorbeeld: dat zijn geen gelijken. Na de eeuwwisseling waren zelfs vier partijen zelden voldoende voor een meerderheid. Premier Di Rupo heeft er vandaag zes nodig, en ontbreekt zelfs dan nog een meerderheid aan Vlaamse kant.
Deze evolutie leidt tot immobilisme. Sluit maar eens een compromis met zes partijen die elk een ander gedacht hebben. Het beheersen van onderlinge conflicten gaat primeren op het oplossen van problemen. De onderwijshervorming is daar hét exponent van. Dat is een zoutloos compromis geworden dat elke regeringspartner op zijn manier vertaalt. Iedereen content. Of beter: niemand malcontent. Maar het is geen oplossing voor de problemen in het onderwijs. De Oosterweelverbinding in Antwerpen is ook zo een voorbeeld: liever niet beslissen dan conflicten riskeren. Immobilisme. Zo botst het politiek systeem tegen zijn grenzen aan. Straks zijn er acht partijen nodig om een regering te vormen. Dat zal vonken geven. Hoe gaat die nog duidelijke keuzes maken? En welke kiezer zal zich daar nog in herkennen? (Paul Cobbaert)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s